Jedną z dobroczynnych rzeczy, którymi mnie los obdarzył, jest
ciekawość. Musiałem chyba zostać urodzony pod znakiem zapytania.
Słowa „jak?”, „dlaczego?”, „kiedy?” i „gdzie?” muszą być najczęściej
używanymi w moim osobistym słowniku.
Kiedy się uczyłem prowadzić samochód (a było to przed epoką
automatycznych skrzyń biegów), nie wystarczyło mi, gdy mi
mówiono, jak mam poruszać dźwignią, żeby zmienić bieg. Uparłem
się, że mają dla mnie zdjąć obudowę skrzyni biegów, abym mógł
naprawdę zobaczyć, co się dzieje, kiedy się porusza dźwignią.
Zawsze taki byłem. „Dlaczego to działa? Jak to działa?” — te pytania
są zawsze na końcu mojego języka.
Kilka lat temu, kiedy jedliśmy obiad z jednym z moich przyjaciół,
rozpoczęliśmy dyskusję na prowokujący temat: tajemnice związane
z człowiekiem. Mówiliśmy o potędze umysłu i o tym, jak kieruje on
każdą komórką ciała; że gdyby zabrać umysł, to mielibyśmy tylko
rozkładającą się masę mięsa i kości. Wtedy przyszła do mnie pewna
wielka prawda. Dotąd patrzyłem na człowieka jako na ciało
obdarzone psychiką. Ale tak nie jest. Człowiek to przecież psychika
obdarzona ciałem.
Ważne jest zrozumienie tej prawdy, a chociaż wydaje się tak prosta,
trzeba przez dłuższą chwilę pomyśleć, żeby dokładnie to zrozumieć.
W rzeczywistości Twoje ciało stanowi jedynie narzędzie Twojego
umysłu — czyli Ciebie.
Twoje nogi zapewniają Ci poruszanie się. Twoje ramiona wykonują
wiele prac pod kierunkiem Twojego umysłu. Pożywienie, które jesz,
stanowi paliwo Twojego „silnika”. Twoje usta pełnią podwójną
funkcję. Są zarówno „wrzutem” do pobierania pokarmów, jak i tubą
Twojego systemu komunikacji głosowej. Twoje oczy zapewniają Ci
orientację, uszy zaś są odbiornikami systemu komunikacyjnego.
Twoja fizyczna istota funkcjonuje w dwojaki sposób:
● w celu utrzymania Cię przy życiu;
● aby realizować to, co jej dyktuje Twój umysł.

Fragment "Bogać się, kiedy śpisz"

Tworzenie stron: way2net.pl

KP